Oordeel effecten hormoontherapie
Hormonen, o hormonen, om te vervloeken en te bekronen...
Sinds 19 februari neem ik DHEA en cortisol. 2 hormonen die mijn nieuwe endocrinoloog me voorschreef (zie blogbericht 'nieuwe arts, nieuwe inzichten'). Ik had hoge verwachtingen, aangezien ik binnen de week al effect kon voelen en er eindelijk een diagnose op mijn klachten geplakt werd.
De eerste dagen voelde ik niet echt een verschil. Na een drietal weken merkte ik echter dat ik steeds meer energie had om mijn dagelijkse leven vol te houden. Het is niet dat mijn vermoeidheid minderde, maar de uitputting was iets minder aanwezig. Het was wel leuk om eens te kunnen wandelen en dan ook nog eten te maken zonder dat ik erbij neerviel. De verbetering is spijtig genoeg niet blijvend. Ik zit een week of 6 aan de hormonen wanneer het effect ervan precies mindert. De bijwerkingen daarentegen komen steeds meer naar boven. Vettig haar, mijn gezicht en rug vol puisten, moodswings van hier tot in Amerika, ... Het euforische gevoel dat ik ervaarde, ebde steeds meer weg.
Op 25 maart moest ik opnieuw een urinestaal opsturen naar het labo om mijn behandeling op te volgen. De weken tikken voorbij en de resultaten laten op zich wachten. Enerzijds omdat deze testen nu eenmaal lang duren, aan de andere kant door de hele corona-crisis. Na bijna een hele maand wachten, krijg ik 17 april de resultaten binnen. Ik maak meteen een afspraak bij de endocrinoloog. Gelukkig kan ik snel gaan, 20 april al.
Ik doe mijn verhaal aan de arts. Hij vindt het raar dat mijn vermoeidheid nog steeds niet beter is en de inspanningstolerantie van korte duur was. Mijn hormonen hebben namelijk een duidelijk effect in mijn lichaam, of dat is alleszins wat de bloedwaarden vertellen. Op zich is dit wel al heel goed nieuws. Met mijn zwakke maag-darmstelsel had het namelijk even goed mogelijk geweest dat de medicatie zelfs niet werd opgenomen en ik intradermale inspuitingen moest krijgen (spuiten in mijn huidweefsel).
Natuurlijk moet er wel een oorzaak zijn voor het feit dat de hormonen aanwezig zijn, maar toch niets doen. Het oog van de dokter valt op mijn schildklierwaarden. De schildklier is een hormonale klier die wordt gestuurd door de hypofyse. Dat kleine controleorgaan in de hersenen dat bij mij niet meer werkt. Ik zeg de arts dat ik het raar vind dat die waarde zo laag staat, omdat ik hier nu al 4 jaar hormonen voor inneem. De trage werking van mijn schildklier is namelijk reeds vroeger ontdekt door een andere endocrinoloog. Hoe is het mogelijk dat ik na al die jaren goede waarden, nu ineens te laag sta in schildklierhormoon?
De dokter vertelt me dat mijn lichaam door de extra hormonen die ik nu krijg, een tandje hoger geschakeld is. Omdat hormonen elkaar fel beïnvloeden, is de verhouding tussen cortisol, DHEA en schildklierhormoon dus niet meer optimaal. Mijn schildklierhormonen moeten ook verhogen zodat cortisol en DHEA hun werk kunnen doen. Vergelijk het met een auto. 3 maanden geleden zat er geen benzine in. Door cortisol en DHEA medicatie werd mijn naftbak stilaan terug volgetankt. Het probleem dat zich nu voordoet, is dat ik nog geen controle heb over het schakelen en niet in eerste geraak om te vertrekken. Daarvoor moeten al mijn hormonen, waaronder het schildklierhormoon, hoog genoeg staan en in juiste verhouding tot elkaar.
Ik vertrek naar huis met een positief gevoel. Hoewel ik er nog niet ben, heeft de arts vertrouwen in de situatie en is hij nog steeds overtuigd dat hij me zal helpen. Over een maand moet ik opnieuw een urine- en bloedonderzoek binnenbrengen ter beoordeling van de aanpassingen. Met een voorschrift voor schildklierhormoon in dubbele dosis en een onveranderd voorschrift voor DHEA en cortisol, stap ik enigszins vrolijk naar buiten. Er komt na die 5 lange jaren precies toch een beetje schot in de zaak!